angst.

okay naman.. i just feel.. sorta.. uhm.... ewan. i just love my type of music -- never fails to change my mood... pramis feeling ko bipolar ako.. wehehe... nonetheless, nahihiya pa rin akong pag-usapan ang mga trip ko dahil feeling ko ang weird-weird ko at hindi ko sila madepensahan...

i feel obliged to post something... wala lang.. mild lang naman to.. pero latest craze ko talaga ang faspitch at nuncyspungen... wehehehe... naeenlab ako sa vocal qualities nila.
parang kelan lang, tinanong ako ni leanseksi kung bat hndi ako kumanta (read: magvocals). sabe ko, e hndi naman ako mahilig maggig-gig. tska wala naman akong kilalang bandista.. tska.. hndi propesyonal ang boses ko, dumedepende sa mood ko kung gusto nyang kumanta ng maganda......... tska.. bihira akong makagusto ng boses ng babae sa banda......

ayoko.. delikado pa at baka maging orgasmic pa ang dating (ng boses ko ha).

---------------------------------------------------
sa guitar hero, kumakanta ako ng barracuda.
kim: bagay kang maging dubber...
luti: o talaga?
kim: dubber ng hentai.

leche...

nakanuod ako ng youtube vid nila sa singapore.
shet. naeenlab na ko sa faspitch....

A Day Before Pisces - Faspitch

Does it make u mad when people stare at u?

OO! kasi nakakatakot, kasi nakakapagtaka, tapos napapaisip ka, tapos nakakaasar na, madalas nakakabastos pa, tapos ansarap manampal, o tas minsan di pa nakukuntento, nilalaglag pa ang panty ko. wihihihi....
 
henaku.. infairness nahilig talaga akong magsasagot ng survey...
every once in a while e napapaisip ako tungkol sa sarili ko --> ang paborito kong topic. yey!
ehehehehe.. e malamang... anu naman ang alam ko sa ibang tao?.. ayoko namang maging judgemental... e mas mabuti nang sarili ko na lang ang kutyain ko wala pa kong maaapakan..

pero di nga... mas ok pag walang tumitingin... 

mtg w/ dr. rances

Start:	Mar 3, '09 08:00a
End:	Mar 20, '09
Location:	ermita, manila

baka makalimutan ko e.. ehehehe...

boring to.. pramis.. hihihi.. kabaklaan lang..

may naalala lang ako sa HongKong... kakagaling lang namin sa "the Peak" at pababa na kami.. inaantay na lang namin ang mahiwagang train na "the Tram" kung san nagiging 90-degree angle kami sa mga nagtataasang building duon.

madaming tao.. at kami ni ate ang nangunguna sa pila at may masterplan na kami kung san ay didirecho kami sa pag-upo (pagdating ng train).. sa gitna... at mahirap na ang mahuli dahil maraming standing.. nakakahilo yun pag nagkaton.. 180-degree ang pagtayo nuon, napaka-slopey kasi nung bundok na dinadaanan ng train. parang elevator.. yun nga lang... nakahorizontal ang lahat. ang saya ng experience... wehehehe...

ayun nga.... sa pila.. sa HongKong kasi... cantonese ang language.. e anu namang alam namen dun.. as in, lost in translation.. since yung mga kasunod namen sa pila e mga babaeng nagsasalita ng "yamashita, yamashita!" at malamang haponesa sila... wehehe.. ewan ko, basta tawa rin kami ng tawa ni ate sa masterplan namen at sa panghuhula namen na hapon sila.... sa likod nila, may lalakeng nakaitim (at nakaitim na jacket)... ewan ko ba.. guni-guni ko lang ata to... pero dinudungaw nya ko.. pero wala pa rin akong maisip na dahilan kung baket...

inisip ko, baka kasama nya yung mga haponesa kasi magkakatabi sila sa pila. tahimik lang si kuya sa likod nila.. ... ayun.. dumating na nga yung tren.. nagmadali kami ni ateng makaupo sa gitna (sa 3-seater). hindi namen pinili ung  bandang likod (na nauna naming nadaanan). nagulat na lang ako... biglang tumambad sa harap namen si kuyang nakaitim.. nag"last look" pa sya saken nang mejo awkward na katagalan tska sya umupo sa harap namen (hindi pa pinili yung bakante sa tabi ko).

maya-maya, since mag-isa lang sya sa 3-seater, may 3-pc na pamilyang bumbay ang nag-excuse sa kanya. 2 lang ang bakante sa tabi nya... tumayo pa sya para sa sulok maupo yung mag-ama at naiwan yung ina.(wala pa ring gustong tumabi saken, hehehe). nakahanap ng ibang upuan yung ina.. tas sabe namen ni ate "kuya, dito ka na lang para tabi silang tatlo" (since, same place naman ang inuupuan nya sa bakante sa tabi ko e) at asa namang maiintindihan kame nun kung anu man ang lahi nya.. pero papasa syang hapon... o pinoy, pero mas mukha syang disente compared sa usual pinoy e.. ay ewan... nahihiya sya saken.. i can feel it.. ayun.. matabang blonde na babae tuloy ang tumabi saken.. hehehe...

ayun.. paglabas namen sa station... solo flight pala si kuya.. hindi nya ata kasama yung mga haponesa...

baket kaya nya ko tinitignan? palagay ko, wala namang espesyal saken nun.. at talagang dun pa talaga nya piniling umupo sa harap namen. effortless pa nga akong manamit nun dahil hindi ko feel magpicturepicture nung araw na yon.. ehehehe...

pero napaisip din ako nuon...
posible kayang mahanap o makilala ko ang aking pag-ibig sa ibang bansa?
ahihihihihi..... 

hihihihihi...



_____________________
naalala ko din dati..... bagong gising, "rugged mode" (punit-punit pa ang maong ko) at effortless din ako nung sinabihan akong "maganda" (with matching stunned-effect; 2x) nung crush ko dati sa isang activity namen sa class... ahihihihihi... hihihihihihi... nakakagulat yung ganun... when you least expect it, saka ka naman makakatanggap ng compliments from the least-expected people... eheheheh...

birthday blues...

i've always had one since i can remember...
and it still pisses me off whenever i remember one of them...
yep, i weep like piss.


..and i really feel guilty whenever i missed greeting even my "most distant," "so-called" friends who refuse to remember mine.....